Het is een klein veld, het gaat heel snel. Je moet technisch goed onderlegd zijn en tactisch slim. Anticiperen en gaatjes zoeken, daar gaat het om. Remmert-Jan Heutink is arbeidsrechtjurist met een netwerk van Groningen tot over de oceaan. Er ligt een kleine honkbalknuppel op tafel. Je denkt dus dat ie over softbal praat, maar stiekem gaat het over zijn werk. ‘Het is een spel van finesses, net als softbal en je speelt het samen.’

Hij had ook een wetboek kunnen meenemen om zijn vak te illustreren. Te voor de handliggend, vindt hij. Maar kom je erover in gesprek met hem, dan ervaar je dat het anticiperen en zoeken van de gaatjes voortkomt uit dat boek. Er rollen artikelnummers met de relevante verdiepingen a, b en c van zijn tong. ‘Maar daarmee ben je er niet’, zegt hij stellig. ‘Het is de kunst om het wetboek scherp te hanteren en tegelijkertijd verder te kijken dan de wettelijke kaders.’ 

In de hiaten zitten vaak de mogelijkheden 

Met de elementen waar interpretatie voor nodig is, kun je meer betekenen voor je relatie. ‘Je doet het voor het beste resultaat én de relatie, want eigenlijk gaat arbeidsrecht over de goede relatie.’

En dan ben je bij Remmert-Jan aan het goede adres. ‘Relaties zijn heilig’, het is een soort levenshouding, het geldt niet alleen voor werk. Hij leerde de waarde ervan kennen toen hij als kenner van de populaire Amerikaanse sporten gevraagd werd wekelijks stukjes te schrijven over basketbal voor het Nieuwsblad van het Noorden. Hij betrad de basketbalwereld met de regels van het spel én die van interesse voor het geheel. ‘Als je elke week gaat schrijven over Donar, de wedstrijden, de spelers en hun context, dan moet je als sportjournalist je gezicht laten zien’, vindt Remmert-Jan. Binnen de kortste keren kwam hij over de vloer bij de spelers en kon hij overweg met het clubbestuur. Was er een teamuitje dan ging er ook een uitnodiging naar hem. ‘Het is belangrijk om voor alle lagen belangstelling te hebben.’ Tijdens zijn honkbaltijd in Groningen had hij bijvoorbeeld een warm contact met de terreinman. ‘Ik wilde zijn zorg voor het veld begrijpen’. Bottom line, daar waar hij oprechte interesse toont, ontstaat een band. ’En dat is de basis.’ De mini honkbalknuppel die hij bij zich heeft bewijst het. Vijfentwintig jaar in goede relatie met the National Fastpitch Coaches Association. Ze kennen hem. Zijn naam staat in de knuppel gegraveerd.

Over coaches gesproken, is hij meer coach of speler? 

‘Coach’, hij twijfelt geen seconde. ‘Ik was altijd een betere coach dan speler.’ Je bent degene met het overzicht, de kennis en de tactische adviezen. Je staat naast het team. De parallel met het arbeidsrecht is ook hier snel gemaakt. Inhoudelijk ben je de autoriteit, maar je staat altijd naast je opdrachtgever. Soms met iets te veel vereenzelviging, verklaart hij zijn mee(be)leven met de cliënt. Dat is inherent aan de goede relatie, maar in het werk dat geleverd moet worden gaat het natuurlijk primair over het zakelijk relevante advies.’ Hij trekt zich niet terug uit het relatiedeel, maar gaat wel vaker bewust op de zakelijke stoel zitten. ‘Wat is arbeidsrechtelijk nu het beste wat ik voor je kan doen?’ In dat zakelijke zit ook het duidelijke en daarmee soms harde. ‘Sommige cliënten vinden het vanwege hun relatie met de werknemer lastig om ook die harde kant te laten zien. Dan ben ik er. Met mijn rug recht.’